Arkadaşlar ben günlerimi hikaye okuyarak,dinleyerek,kısa yazılar yazarak,radyo yayınları dinleyerek,şöyle muhabbeti qüzel insanlarla konusarak geçiren masum bi kulum =) Hayatımdanda memnunum acıkcası .. E doğal olarak boyle bi insanın elıne aşk uzerıne 1001 yazı geciyor.Bu yazılardan bi tanesini sizinlede paylasmak istedim umarım begenirsiniz .. Buyrun hikayeye

Başımı yastığa her koyduğumda
düşünüyorum “değer miydi ? “ diye…
Değer miydi çekilen bunca acıya ?
Değer miydi bir şiirin en can alıcı mısrasını çıkarıp ,
bütün yazılanları anlamsız kılmana ?
Saçma ve gereksiz bir soru benimki öyle değil mi?

Duyguya önem vermedin ki sen hiç
bu uğurda yazılanlar umrunda olsun…
Ama ben yinede yazıyorum..

“Her harfin umrumda olduğunu bil “ diye
inatla yazıyorum.
Kendim için ,
Her şeyin üstünde tuttuğum duygular için ,
Duygularım için ,
Duygusuzluğun için…
Bıkmadan usanmadan yazıyorum işte !

Seni içimde susturmuş olsam da
kalemim susmayacak ..!
Yüreğimde can çekişiyor olsa da sevdan ,
cümlelerim ölmeyecek..!

Bu mutluluğu yaşatmayacağım sana…
Biliyorum…
Cümlelerim ölürse sen yeniden doğarsın…

Ne “ öl” ne de “ yeniden doğ “
Ölümle doğum arasında gidip gel işte…

Boşluk ol..!
Hiçlik ol..!
Anlamsızlık ol..!
Çünkü ;

Bundan FazLası
FazLadıR Sana…